هنگامی که آدمی همچون قطره ای در میان امواج انسان ها به سوی سواحل زندگی به پیش می رود ،کمتر فرصت می یابد تا در تنهایی قرار گیرد .
تنهایی با آرامش می تواند شروعی برای اندیشیدن باشد .
تنهایی با اضطراب و افسردگی تنها تشویش و نگرانی را به همراه خواهد داشت .
تنهایی به همراه آرامش سبب می شود ،انسان با قلاب تفکر ،به صید اندیشه های نو پرداخته و به افکاری نو دست یابد.
براستی تا چه اندازه در زندگی شرایطی را فراهم کرده ایم که لحظاتی کوتاه از عمر خود را در تنهایی و آن هم با آسودگی خاطر بسر ببریم و لحظاتی هر چند کوتاه در مورد زندگی و شرایط اطراف خویش بیاندیشیم، و به گفته یک ضرب المثل ژاپنی ، تنهایی ،آشیانه تفکر است و همه ما نیازمند چنین آشیانه ای هستیم.